مقالات

افعال To Be در انگلیسی | آموزش am، is و are با مثال

فعل To Be یکی از پایه‌های جمله‌سازی در انگلیسی است. هر زمان که بخواهید بگویید کسی چه کسی است، چه شغلی دارد، چه حالتی دارد یا کجاست، در بسیاری از جمله‌ها به یکی از شکل‌های این فعل نیاز پیدا می‌کنید.

مثلا برای گفتن من خسته‌ام می‌گوییم:

I am tired.

برای او معلم است:

She is a teacher.

و برای آنها در خانه هستند:

They are at home.

am، is و are هر سه شکل‌های فعل To Be در زمان حال هستند. اینکه کدام یکی را استفاده کنیم به فاعل جمله بستگی دارد؛ am با I، is با He، She و It و are با You، We و They می‌آید.

در آموزش گرامر زبان انگلیسی یادگیری To Be اهمیت زیادی دارد، چون فقط برای همین جمله‌های ساده استفاده نمی‌شود و جلوتر در ساخت جمله‌های منفی، سوالی و بعضی زمان‌های انگلیسی دوباره با آن روبه‌رو می‌شوید.

در این درس اول یاد می‌گیریم To Be دقیقا چه زمانی در جمله لازم است، بعد انتخاب بین am، is و are را تمرین می‌کنیم و در ادامه با همان جمله‌ها شکل منفی و سوالی می‌سازیم.

افعال To Be چیستند؟

To Be در فارسی معمولا مفهومی نزدیک به «بودن» و «هستن» دارد، اما در انگلیسی یک شکل ثابت ندارد. شکل این فعل با توجه به فاعل و زمان جمله تغییر می‌کند.

شکل‌های فعل To Be عبارت‌اند از:

am, is, are, was, were, be, been, being

در زمان حال، سه شکل اصلی آن am، is و are هستند:

I am happy.

She is busy.

They are ready.

در زمان گذشته، به جای آنها از was و were استفاده می‌کنیم:

I was tired yesterday.

They were at home.

شکل‌های be، been و being هم در ساختارهای دیگری استفاده می‌شوند که جلوتر با آنها آشنا می‌شوید. برای شروع، مهم‌ترین کار این است که am، is و are را درست بشناسید و بدانید هرکدام را کجا باید در جمله قرار دهید.

am، is یا are؛ کدام را استفاده کنیم؟

برای انتخاب am، is یا are اول به فاعل جمله نگاه کنید. فاعل همان شخص یا چیزی است که درباره آن صحبت می‌کنیم.

مثلا در جمله:

She is tired.

فاعل She است. چون برای She از is استفاده می‌کنیم، جمله با She is ساخته می‌شود.

حالا فاعل را تغییر دهیم:

I am tired.

She is tired.

They are tired.

معنی اصلی جمله تغییر زیادی نکرده؛ فقط کسی که درباره او صحبت می‌کنیم عوض شده است. همین تغییر فاعل مشخص می‌کند باید am، is یا are را انتخاب کنیم.

برای اینکه راحت‌تر تصمیم بگیرید، فاعل‌ها را به سه گروه تقسیم کنید:

I فقط با am می‌آید.

I am happy.

I am a student.

He، She و It با is می‌آیند.

He is tired.

She is a teacher.

It is cold.

You، We و They با are می‌آیند.

You are ready.

We are friends.

They are students.

پس لازم نیست برای هر ضمیر یک قانون جدا حفظ کنید. همین سه گروه را در ذهن داشته باشید:

فعل To Be
فعل To Be

یک نکته مهم درباره You هم وجود دارد. فرقی نمی‌کند با یک نفر صحبت کنید یا چند نفر؛ در هر دو حالت از are استفاده می‌کنیم:

You are my friend.

You are my friends.

 

چه زمانی به To Be نیاز داریم؟

To Be فقط برای گفتن «هستن» یا «بودن» استفاده نمی‌شود بلکه این فعل در چند موقعیت بسیار رایج وارد جمله می‌شود و شکل آن هم با توجه به فاعل و زمان جمله تغییر می‌کند.

در سطح پایه، To Be بیشتر در این موقعیت‌ها استفاده می‌شود:

  • معرفی خود یا دیگران
  • گفتن شغل و هویت
  • بیان احساس و وضعیت
  • توصیف ویژگی افراد و اشیا
  • گفتن مکان
  • بیان سن
  • گفتن ملیت و کشور
  • ساخت بعضی زمان‌های استمراری
  • ساخت جمله مجهول

شکل To Be در زمان‌های مختلف هم تغییر می‌کند:

  • زمان حال: am، is، are
  • زمان گذشته: was، were
  • ساختارهای استمراری: یکی از شکل‌های To Be + فعل ing
  • برخی ساختارهای Perfect: شکل been
  • مصدر و بعضی ساختارهای دیگر: be
  • برخی ساختارهای استمراری یا رفتاری: being

برای شروع لازم نیست همه این شکل‌ها را یکجا یاد بگیرید. فعلا مهم‌ترین بخش am، is و are است، اما بهتر است بدانید To Be در مراحل بعدی گرامر هم دوباره استفاده می‌شود.

معرفی خود یا دیگران

زمانی که می‌خواهید بگویید یک فرد چه کسی است، از To Be استفاده می‌کنید.

مثلا:

I am Sara.

من سارا هستم.

He is Ali.

او علی است.

She is my sister.

او خواهر من است.

در این جمله‌ها To Be بین شخص و اطلاعاتی که درباره او می‌دهیم قرار گرفته است.

گفتن شغل و هویت

برای بیان شغل هم به To Be نیاز داریم:

I am a teacher.

من معلم هستم.

She is a doctor.

او پزشک است.

They are students.

آنها دانش‌آموز هستند.

بیان احساس و وضعیت

وقتی می‌خواهید بگویید کسی چه احساسی دارد یا در چه وضعیتی است، To Be قبل از صفت قرار می‌گیرد:

I am tired.

من خسته‌ام.

She is happy.

او خوشحال است.

They are ready.

آنها آماده‌اند.

اینجا tired، happy و ready فعل نیستند. به همین دلیل جمله برای کامل شدن به To Be نیاز دارد.

توصیف افراد و اشیا

برای گفتن یک ویژگی هم از To Be استفاده می‌کنیم:

He is tall.

او قدبلند است.

The book is interesting.

کتاب جالب است.

The rooms are clean.

اتاق‌ها تمیز هستند.

ساختار ساده است:

فاعل + To Be + صفت

گفتن مکان

وقتی می‌خواهید بگویید کسی یا چیزی کجاست، To Be دوباره وارد جمله می‌شود:

I am at home.

من در خانه هستم.

She is at school.

او در مدرسه است.

The keys are on the table.

کلیدها روی میز هستند.

برای پرسیدن مکان هم می‌توان گفت:

Where are you?

Where is Sara?

بیان سن

در انگلیسی برای گفتن سن از To Be استفاده می‌کنیم.

I am 25 years old.

من ۲۵ سال دارم.

She is 18.

او ۱۸ سال دارد.

گفتن ملیت و کشور

برای بیان ملیت:

I am Iranian.

من ایرانی هستم.

She is Italian.

او ایتالیایی است.

برای گفتن کشور:

I am from Iran.

She is from Italy.

برای پرسیدن هم می‌توان گفت:

Where are you from?

Are you Iranian?

شکل کوتاه افعال To Be در مکالمه انگلیسی

در مکالمه روزمره شکل کوتاه To Be را خیلی زیاد می‌شنوید:

شکل کوتاه افعال To Be در مکالمه انگلیسی

مثلا:

I am tired.

می‌شود:

I’m tired.

She is my friend.

می‌شود:

She’s my friend.

They are ready.

می‌شود:

They’re ready.

هر دو شکل درست هستند، اما شکل کوتاه در مکالمه و نوشته‌های غیررسمی طبیعی‌تر است.

چگونه جمله To Be را منفی کنیم؟

برای منفی کردن جمله فقط not را بعد از To Be قرار دهید.

مثبت:

She is happy.

منفی:

She is not happy.

یا:

She isn’t happy.

پس الگو این است:

Subject + am / is / are + not

چگونه با To Be سوال بسازیم؟

برای سوالی کردم فقط جای To Be و فاعل را عوض کنید.

مثبت:

She is tired.

سوالی:

Is she tired?

مثبت:

They are ready.

سوالی:

Are they ready?

مثبت:

You are busy.

سوالی:

Are you busy?

فرمول کلی:

Am / Is / Are + Subject + … ?

چه زمانی To Be استفاده نمی‌کنیم؟

در جمله‌هایی که تا اینجا دیدیم، To Be خودش نقش فعل جمله را دارد:

I am tired.

She is a teacher.

They are at home.

در این جمله‌ها am، is و are همان فعل جمله هستند.

اما زمانی که  جمله از قبل یک فعل اصلی مثل work، study، live یا like دارد، دیگر نباید am، is یا are را قبل از آن قرار دهید.

مثلا:

I work every day.

در این جمله work فعل است، پس نیازی به am نداریم.

این جمله اشتباه است:

I am work every day.

اگر فعل اصلی دارید:

I work.
She studies.
They live.

دیگر To Be اضافه نمی‌کنید.

اما اگر فقط می‌خواهید یک حالت، ویژگی، شغل یا مکان را بیان کنید و فعل دیگری در جمله ندارید، To Be نقش فعل را می‌گیرد:

I am tired.

She is a student.

They are at home.

To Be در زمان گذشته

زمانی که جمله به گذشته می‌رود، am، is و are جای خود را به was و were می‌دهند.

I was tired yesterday.

دیروز خسته بودم.

She was at home.

او در خانه بود.

They were happy.

آنها خوشحال بودند.

به طور کلی:

I / He / She / It → was

You / We / They → were

To Be در زمان‌های استمراری

در زمان‌های استمراری، To Be همراه با فعل ing استفاده می‌شود.

مثلا در زمان حال استمراری:

I am working now.

من الان در حال کار هستم.

She is studying.

او در حال درس خواندن است.

They are watching TV.

آنها در حال تماشای تلویزیون هستند.

در اینجا To Be به تنهایی معنی اصلی جمله را نمی‌سازد؛ بخشی از ساختار زمان است.

To Be در جمله مجهول

To Be در ساخت Passive Voice هم استفاده می‌شود.

مثلا:

The door is closed.

در بسته است.

The car was repaired yesterday.

ماشین دیروز تعمیر شد.

در جمله مجهول معمولا یکی از شکل‌های To Be همراه با شکل سوم فعل می‌آید. این ساختار در Passive Voice در انگلیسی کامل‌تر بررسی می‌شود.

شکل been

been معمولا در بعضی ساختارهای Perfect دیده می‌شود:

I have been busy.

سرم شلوغ بوده است.

She has been sick.

او بیمار بوده است.

اگر هنوز زمان‌های Perfect را شروع نکرده‌اید، لازم نیست فعلا been را کامل یاد بگیرید. فقط بدانید این کلمه هم یکی از شکل‌های To Be است.

شکل be

be شکل پایه فعل To Be است:

I want to be a teacher.

می‌خواهم معلم شوم.

You should be careful.

باید مراقب باشی.

در این نوع جمله‌ها معمولا قبل از be فعل یا ساختار دیگری قرار دارد.

شکل being

being معمولا زمانی دیده می‌شود که درباره یک رفتار یا وضعیت موقت صحبت می‌کنیم:

He is being rude.

او دارد رفتار بی‌ادبانه‌ای نشان می‌دهد.

یا در بعضی ساختارهای پیشرفته‌تر:

The house is being painted.

خانه در حال رنگ شدن است

سخن آخر

برای یادگیری افعال To Be لازم نیست از همان ابتدا تمام شکل‌های be، been، being، was و were را حفظ کنید.

اول همین سه مورد را کاملا یاد بگیرید:

I → am

He / She / It → is

You / We / They → are

بعد با آنها جمله بسازید:

I am tired.

She is a teacher.

They are at home.

همان جمله‌ها را منفی و سوالی کنید و بعد مثال‌های خودتان را بسازید.

مهم‌ترین بخش این درس هم این است که بفهمید چه زمانی جمله به To Be نیاز دارد. وقتی تفاوت I am tired و I work every day برایتان روشن باشد، یعنی فقط am، is و are را حفظ نکرده‌اید و واقعا کاربردشان را فهمیده‌اید.

سوالات متداول درباره افعال To Be

افعال To Be کدام‌اند؟

شکل‌های فعل To Be شامل am، is، are، was، were، be، been و being هستند. برای زبان‌آموز مبتدی مهم‌ترین شکل‌ها am، is و are هستند.

am چه زمانی استفاده می‌شود؟

am فقط با I استفاده می‌شود:

I am tired.

I am a student.

is با چه فاعل‌هایی می‌آید؟

is با He، She، It و اسم‌های مفرد می‌آید:

He is busy.

Sara is at home.

are با چه فاعل‌هایی استفاده می‌شود؟

are با You، We، They و اسم‌های جمع می‌آید:

You are ready.

They are students.

از کجا بفهمیم To Be لازم است؟

وقتی جمله فعل اصلی ندارد و می‌خواهید درباره هویت، شغل، احساس، ویژگی یا مکان صحبت کنید، معمولا به To Be نیاز دارید. مثلا در I am tired، کلمه tired صفت است و جمله برای کامل شدن به am نیاز دارد.

چگونه To Be را منفی کنیم؟

not را بعد از am، is یا are قرار دهید:

I am not tired.

She isn’t busy.

They aren’t ready.

چگونه با To Be سوال بسازیم؟

جای To Be و فاعل را عوض کنید:

She is happy.

Is she happy?

آیا برای سوال To Be از do و does استفاده می‌کنیم؟

خیر. وقتی To Be فعل جمله است، برای سوالی کردن فقط جای فعل و فاعل عوض می‌شود:

Are you tired?

نه:

Do you are tired?

was و were چه هستند؟

was و were شکل‌های گذشته To Be هستند. I، He، She و It معمولا با was و You، We و They با were استفاده می‌شوند.

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا